I didn’t realize today’s International Women’s Day until I got this nice wish from my friend. So here I am wishing all you ladies a Happy International Women’s Day!!

If you want something said, ask a man;
if you want something done, ask a woman.
-Margaret Thatcher

Check out how my friend send me the wish. Good writing and composition too. haha I’m flattered.

Thanks man, I’m really touched.

ပ်င္းပ်င္းရွိသည္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႔ထားတဲ့ ျမန္မာစာ အတိုအထြာေတြထဲက ဂ်ဴးရဲ့ “အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ႔သီဖို႔ မလိုတဲ့ ပန္းပြင့္္ကေလးေတ”ြ ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးကို ဖတ္မိပါတယ္။ ဝါသနာအရ စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္း ေမးခြန္းေလးေတြေပၚလာ လို႔ ခ်ေရးလိုက္မိပါသည္။

၁။ ဇာတ္လမ္းအဓိကမဟုတ္ေသာ ဝတၳဳတစ္ပုွဒ္ လို သူႏွင့္ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့ၾကပါသည္။

ဇာတ္လမ္းအဓိကမဟုတ္ေသာ ဝတၳဳဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုပါသလဲ၊ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မွာ ဇာတ္လမ္း အဓိကမဟုတ္ရင္၊ ဘယ္အရာဟာ အဓိကပါလဲ၊ ဇာတ္ေကာင္ ေတြလား…သူတို႔ဟာလဲ ဇာတ္လမ္းမရွိပဲ ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္လာနိဳင္ ပါသလား။

၂။ အာရုံငါးပါးတြင္ အခ်စ္သည္ အနည္းဆံုး တစ္ပါးပါးျဖင့္ စတင္တတ္သည္ဟု ေျပာပါသည္။

ဤစာပိုဒ္ကိုေတာ့ ေထာက္ခံမိပါသည္။ Theoretically အေနနဲ႔ လက္ခံပါသည္၊ Practically မစမ္းသပ္ရေသးပါ။ ပုထုစဥ္တို႔ သေဘာအရ ထိုအာရုံေတြႏွင့္ မည္သူမွ်မကင္းလြတ္ႏိုင္၊ တစ္နည္းနည္းႏွင့္ စပ္စက္ေနၾက ေပရာ၊ ထိုစာကိုလက္ခံမိပါသည္။

၃။ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္အခ်ိန္က စခ်စ္သြားမွန္း မသိဘူးဆိုတဲ့လူေတြ ေတာ္ေတာ္ညံ့တာပဲဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ သည္ေလာက္အေရးၾကီးသည့္ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို လူတိုင္း သတိရေနသင့္သည္ ထင္ပါသည္။

ဘဝအေျပာင္းအလဲေလးေတြကို အမွတ္ရ သတိထားႏိုင္ျခင္းသည္ အရည္အျခင္းတစ္ခုျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ထိုအရည္အခ်င္းကို ကၽြန္မ အလြန္ ျမတ္ႏို္းတန္ဖိုးထားေသာ္လည္း လူတိုင္း ပိုင္ဆိုင္မွုမရွိတာကိုေတာ့ လက္ခံမိပါသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာအရာမ်ားသည္ အမွတ္မထားမိပဲ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ၾကပါသည္။ အလိုလိုျဖစ္ပ်က္ ေျပာင္လဲမွုမ်ားကို စမ္းစစ္သတိထားႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းတစ္ခ်က္ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္မသည္လဲ ၾကိဳးစားဆဲပါ။

၄။ ကၽြန္မက ဖိနပ္ၾကိဳးခ်ည္ရာတြင္ အလြန္ညံ့ပါသည္။ ကၽြန္မ ဖိနပ္ၾကိဳးသည္ တစ္ခါေျပးလွ်င္ အနည္းဆံုး တစ္ဖက္တစ္ခါေတာ့ ျပန္ျပင္ ခ်ည္ရတတ္၏။ ၾကိဳးေျပျပီး ၾကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး ဘတ္လတ္ဘတ္လတ္ ဒယဥ့္တိုက္ေနသည္ကို ခဏခဏ ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

ဖိနပ္ၾကိဳးခ်ည္ျခင္းသည္ Rocket Science ထက္ပိုမ်ားခဲယဥ္းေနသလားဟု ေတြးမိပါသည္။ ၅ႏွစ္ ကေလးငယ္တစ္ဦးသည္ ဖိနပ္ၾကိဳး (သို႔) ဖဲျပားၾကိဳး ကိုစတင္ ခ်ည္ႏိုင္ၾကပါျပီ။ ထိုမိန္းကေလးသည္ -
၁) ေဝါ့လ္ကင္းရွဴး (ၾကိဳးပါေသာ ဖိနပ္မ်ား) ကို သိပ္မဝတ္ျဖစ္၍ ေသာ္၎၊
၂) ဖဲၾကိဳးေကာင္းေကာင္းမခ်ည္တတ္၍ ေသာ္၎၊
၃) ခ်ည္ျပီးေသာ ၾကိဳးစရွည္ကို ဖိနပ္အတြင္းသို႔ ေခါက္မထည့္၍ ေသာ္၎ စသည္ျဖင့္ေတြးမိပါေတာ့သည္။

၅။ ဖိနပ္ၾကိဳးေျပျပီး တန္းလန္းက်ျခင္း၊ ဖိနပ္ေဟာင္း၍ ေခ်ာင္ေနျခင္း ထိုႏွစ္ခုေပါင္းလိုက္ေသာအခါ ကၽြန္မ၏ညာေျခေထာက္က လိုခ်င္ရာကို မေရာက္ဘဲျဖစ္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မလဲသြားပါသည္။

ဖိနပ္ေခ်ာင္ေသာ္ ထိုဖိနပ္သည္ေျခမွကၽြတ္ႏိုင္၏။ တစ္စံုလံုးထိေတာ့ မကၽြတ္ႏိုင္၊ ေျခထိုးဖိနပ္ျဖစ္၍ ဖိေႏွာင့္သာထြက္ထြက္လာတတ္သည္။ က်ိဳးပါဒရြတ္ဆြဲေနလွ်င္ ခလုတ္တိုက္ယံုသာျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ လဲသြားသည္အထိ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ေျခကို ဘယ္ညာယိမ္း ကစားရေသာ အားကစားျဖစ္လွ်င္ေတာ့ လဲက်ေကာင္ လဲက်မည္။ သို႔ေသာ္ အေျပးေလ့က်င့္ျခင္းသည္ တည့္တည့္ေျပး၍ ပုံမွန္ႏွုန္း ေျခကြက္ခ်ရ၍ မည္သို႔မွ်မလဲႏိုင္ေပ။ ထို႔အျပင္ ေခ်ာင္ေနေသာ ဖိနပ္ကို မကၽြတ္ေအာင္ သတိထားေနရေသာေၾကာင့္ေျခလွမ္းကို သတိလြတ္စလြယ္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေပ။ လွ်ပ္တပ်က္ သတိလြတ္ ဒေယာေသာပါး လုပ္မိမွသာလွ်င္ – ထိုေခ်ာင္ေနေသာ၊ ဒရြတ္တိုက္ေနေသာ အခ်က္ေတြကို ထည့္၍ ၇၀% ႏွုန္းခန္႔ လဲက်ႏိုင္ပါသည္။ ဒီထဲက မိန္းကေလးအတြက္ လဲက်ျခင္းငွါ မျဖစ္တန္ရာပါ။ ခလုတ္တိုက္ျခင္းမွ်သာအျဖစ္ႏိုင္ဆံုး ျဖစ္ပါသည္။

၆။ အဲသည္က်မွ လက္ဖေႏွာင့္မွာ ပြန္းျပီးေသြးခ်ည္ဥေနတာကို ျမင္ရသည္။ နီရဲေနတာပဲ။ ေသြးဟုထင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ မူးျပီး ထိုင္က်သြားျပီ။

အျဖစ္သဲလြန္းသည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေသြးေၾကာက္တတ္သည္ကို လက္ခံပါသည္။ သိုေသာ္ ေသြးေခ်ဥသြားျခင္းမွ်ႏွင့္ မူးေမ့လုမတတ္ျဖစ္ျခင္းသည္ ပိုျခင္းသာျဖစ္၏။ ထိုမိန္းကေလးသည္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏုႏွင့္အမ်ိဳးေတာ္လွ်င္ေတာ့ မေျပာတတ္ေပ။

၇။ အဲဒါ သူ႔အသံ။ သူ႔အသံသည္ ဂီတာတစ္ခု၏ အေပၚဆံုးၾကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းတည္း တီးခတ္သည့္အသံလိုပဲ ကၽြန္မ အၾကားအာရံုထဲသို႔ လွိုဳင္းခတ္၍ ဝင္ေရာက္သြားပါသည္။

ဂီတာက်ိဳးသံ မည္သို႔ထြက္သည္ မသိပါ။ အေပၚဆံုးၾကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္း ဟုဆိုသျဖင့္ အသံလံုးၾကီးၾကီး low note… ေဒါင္…ဆိုေသာ အသံၾကီးျဖစ္လိမ့္မည္ ဟုခန္႔မွန္းလိုက္ပါသည္။

၈။ သူ ကၽြန္မအနားမွာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ကၽြန္မ၏ ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခ်ည္ေပးနိုင္ဖို႔ လံုေလာက္စြာ နီးကပ္ေသာ အကြာအဝးျဖစ္သည္။ သူ႔ရင္ဘတ္သည္ ကၽြန္မမ်က္ႏွာႏွင့္ တစ္ေပေလာက္ပဲ ေဝးကြာသည္။ ထိုရင္ဘတ္ဆီမွ ေရေမႊးနံ႔ တစ္ခုႏွင့္ ေခၽြးနံ႔ ေပါင္းေနေသာ ကိုယ္နံ႔ ေျပေျပေလးတစ္ခုကို ရပါသည္။ အဲဒီအနံ႔သည္ တုန္လႉပ္ရွက္ရြံ႕စြာ အသက္ျပင္းျပင္း ရွိဳက္ရွဴေနရေသာ ကၽြန္မ၏ အဆုတ္ထဲမွ တဆင့္ ႏွလံုးသားထဲ၊ ထိုမွတဆင့္ ေသြးေၾကာေတြထဲသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔စီးဝင္သြားခဲ့ပါသည္။ သူ ကၽြန္မအသားကို မထိခဲ့ပါ။ ကၽြန္မ၏ ေဝါ့လ္ကင္းရွဴးႏွင့္ ဖိနပ္ၾကိဳးကိုသာ သူထိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔လက္မွ ပူေႏြးမွႉသည္ ဖိနပ္ၾကိဳးထဲမွတဆင့္၊ ေျခအိတ္မွ တဆင့္ ကၽြန္မကိုယ္ခႏၶာထဲသို႔ ျဖည္းညင္းစြာ ဝင္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ အဲသည္အခါက်မွ ျပာေဝမႉသက္သာသြားေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ သူ႔လက္ကို ကၽြန္မၾကည့္မိသည္။ ၾကီးမားေသာ၊ ရွည္သြယ္ေသာ လက္ ေတြ…။ ဖိနပ္ၾကိဳးကို ဖ်တ္လတ္သြက္လက္စြာ၊ ထို႔ျပင္ လွပစြာ ခ်ည္ျပီးသြားေသာ လက္ေတြ။

ဒီေနရာတြင္ေတာ့ auuuu la la lar ျဖစ္သြားရပါသည္။ ေရးခ်က္ကေလး ထိမိသြား၍ ျပံဳးစိစိ သေဘာက်စြာ တစ္ခ်က္ရယ္မိပါသည္။

၉။ “ကဲ…ရျပီ၊ နင္မူးေနေသးလား”
ကၽြန္မ ေခါင္းမညိတ္ရေသးမီ သူက စပို႔ရွပ္အိတ္ထဲမွ ခ်ိဳခ်ည္တစ္လံုး ထုပ္ေပးသည္။

ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာသည္ အေျပးေလ့က်င့္ရာတြင္ေတာင္ ခ်ိဳခ်ည္ေဆာင္ တတ္လွ်င္၊ သူ႔သြားမ်ားသည္ ေကာင္းမည့္ပံုမေပၚေပ။ သို႔ေသာ္ လိုေသာအခ်ိန္တြင္ အဆင္သင့္ပါရွိ၍ impress ေတာ့ျဖစ္မိပါသည္။ အင္း…ေယာက်ၤားေလးမ်ား ခ်ိဳခ်ည္ေဆာင္ထားၾကပါ impression ပိုေကာင္းပါ၏ ဟားဟ။

၁၀။ “ငါ့ကို ေဘာနပ္စ္ေလး ေပးခဲ့ဦးဟာ” ဟု သူေတာင္းတတ္သည္။ သူေတာင္းသည့္ အပိုဆုေၾကးမွာ ေငြမဟုတ္ပါ။ ေထြျပားဆန္းၾကယ္သည့္ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္ခုလည္း မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ၏ လက္သန္းႏွင့္ သူ႔လက္သန္းခ်ိတ္ယူကာ လက္သီးေလးေတြဆုပ္လ်က္ ကၽြန္မသူ႔လက္ခံုကို လွစ္ခနဲနမ္းလိုက္သည့္ ေႏြးေထြးမွဳ႕တစ္ခုသာ ျဖစ္တတ္သည္။ အဲဒါကို သူသည္ မင္းသမီးေလး၏ ပန္းကံုးစြပ္ခံလိုက္ရေသာ လူဆင္းရဲကေလးတစ္ေယာက္လိုပင္ ေက်နပ္ၾကည္ႏွူးစြာ ခံယူတတ္ပါသည္။

သမီးရည္းစားမ်ား စတိုင္က်က် ရူးျခင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္မည္ဟု သေဘာေပါက္မိပါေၾကာင္း။

၁၁။ ကၽြန္မသိသည့္ ကၽြန္မ၏ အခ်စ္ကေတာ့ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ ေခြလိပ္ဖြာလြင့္ေသာ အညိဳရင့္ရင့္ဆံပင္ေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ဟမ္ဘာကာ၏ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ကို အလြယ္တကူ ငံုျပီးကိုက္ယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ပါးလွပ္ေသာ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံုျဖစ္သည္။ အဲဗား ေရေမႊးနံ႔ႏွင့္ ေခၽြးနံ႔ေပါင္းစပ္ျပီး ခ်ိဳျမစြာ ေမႊးသည့္ ရွပ္အကီ်အိတ္ကပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ ပူေႏြးစြာ ျမဲျမံသည့္ လက္ဖဝါးတစ္စံုျဖစ္သည္။ ဂစ္တာေဘ့စ္သံလို ခိုင္မာစြာ ဆြဲေဆာင္သည့္ ဝါဝါညက္ညက္အက္သည့္အသံတစ္ခုျဖစ္သည္။

ဟမ္ဘာကာ တြင္ size အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိ၏။ BigMac, medium, small, happy meals… ဘယ္အရြယ္မွန္း မသိ၍ သံုးပံုတစ္ပံုဆိုေသာ က်ယ္ျပန္႔ျပီး ပါးလွပ္ေသာ ထိုႏွဳတ္ခမ္း အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလး စဥ္းစားမိလိုက္၏။ ရည္ရည္ရာရာ အေျဖေတာ့ထြက္မလာေျခ။ ဒီေလာက္တင္စားထားသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လွပေျပျပစ္ေသာ ႏွူတ္ခမ္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။ ဝါဝါညက္ညက္အက္သည့္အသံ – အသံတြင္ အေရာင္အဆင္းရွိေၾကာင္း ခုမွကၽြန္မသိေတာ့၏။ အဝါေရာင္ ကို မႏွစ္သက္၊ ဝါညစ္ညစ္ဆိုလွ်င္ ပိုဆိုး၏။ ဝါဝါညက္ညက္ ကြဲအက္ေသာအသံ သည္မည္သို႔ျဖစ္သည္ဟုမေျပာတတ္ေပ။ ကၽြန္မေတာ့ သိပ္သေဘာမေတြ႔လွပါ။

၁၂။ အခ်စ္တစ္ခု၏ ရည္မွန္းခ်က္သည္ လက္ထပ္ျခင္းဟုေျပာလွ်င္ အဲဒီစကားကို ကၽြန္မလက္မခံပါ။ လက္ထပ္ျခင္းသည္ အခ်စ္၏သခ်ိဳငိးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ သို႔မဟုတ္ အခ်စ္၏ အဆံုးသတ္ဇာတ္သိမ္းတစ္ခု ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မည္။ အခ်စ္၏ခရီးဆံုးပန္းတိုင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ လက္ထပ္ျခင္းသည္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့မွုန္ဝါးဝါး ေဝးကြာလွသည့္ ရုပ္ပံုကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ စိတ္မဝင္စားပါ။ ကၽြန္မ စိတ္ဝင္စားေအာင္ မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။
အခ်စ္တြင္ တာဝန္ယူမွု၊ ကတိျပဳမွုပါသလား။ မပါ ပါ။
အခ်စ္တြင္ အခ်စ္ပဲ ပါ ပါသည္။ လိုက္ေလ်ာမွုပါဝင္ေသာ္လည္း အဲဒါဟာ တာဝန္ေၾကာင့္လိုက္ေလ်ာတာ မဟုတ္၊ အခ်စ္စိတ္သက္သက္ျဖင့္ လိုက္ေလ်ာတာ ျဖစ္သည္။ ျမတ္နိုးျခင္းသက္သက္ျဖင့္ လိုက္ေလ်ာတာ ျဖစ္သည္။ ေစာင့္ေရွာက္မွုပါဝင္ေသာ္လည္း အဲဒါဟာ တာဝန္ေၾကာင့္ ဂတိေၾကာင့္ ေစာင့္ေရွာက္တာ မဟုတ္။ အခ်စ္စိတ္ သက္သက္ေၾကာင့္ ယုယစိတ္သက္သက္ေၾကာင့္ ေစာင့္ေရွာက္တာပဲျဖစ္သည္။
အခ်စ္သည္ ႏြားႏို႔တစ္ခြက္မဟုတ္၍ သိုးသြားမွာ ခ်ဥ္သြားမွာ မစိုးရိမ္ရပါ။ အခ်စ္ေယာင္ေဆာင္ထားသည့္ မက္ေမာတြယ္တာမွုေတြကေတာ့ အခ်ိန္လြန္လွ်င္ သိုးကုန္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

ဤစာပိုဒ္ေလး ႏွင့္ ဝတၳဳ၏ အဆံုးသတ္ကေလးကို ႏွစ္သက္မိပါသည္။ ရင္ထဲတြင္ ခ်ိဳျမိန္ေအးေဆးစြာ က်န္ခ့ဲ၍ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္မိပါေတာ့သည္။
ဒီဝတၳဳတိုေလးကို ပို႔ေပးေသာ သူငယ္ခ်င္း NWP အားေက်းဇူးတင္လွ်က္…မိတ္သဟာအေပါင္းကို ထပ္ဆင့္ေဝမွ်လိုက္ပါသည္။

မာန မ်ဥ္းၿပိဳင္မ်ား

မင္းနဲ႔ငါ အယူအဆေတြ ကြာျခားလို႔၊ အတၱ နဲ႔ မာနမ်ား ၾကားမွာ
စုန္ကာ ဆန္ကာ၊ လူးလာ ကူးခပ္။
ျမဳပ္လုျမဳပ္ဆဲ အၾကပ္မိေနတဲ့၊ ႏွလံုးသား တစ္စံုကေတာ့
ေအာ္ၿငီးလွပါၿပီ။

တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္က၊ ရုန္းထြက္ခြင့္ေတာင္းေနတဲ့
စကားလံုးမ်ားစြာကို၊ ငါတို႔ မာန မ်ဥ္းၿပိဳင္မ်ားနဲ႔၊
သူႏိုင္ ကိုယ္ႏိုင္၊ အၿပိဳင္စည္းတားရင္း၊ ေရစုန္ေမွ်ာ လိုက္ၾကတယ္။

ေန႔သစ္ တစ္ခုရဲ့ မနက္ခင္းမွာ၊ အတၱ နဲ႔ မာနမ်ား ကင္းၿပီး
အျဖဴေရာင္ ႏွလံုးသား တစ္စံုနဲ႔
အသစ္ ျပန္စခြင့္ ရခဲ့ရင္ေတာ့ …

သူ႔ စကားမ်ား

သူကေျပာတယ္…
ပန္းကေလးေတြ ကိုုၿမတ္ႏိုးလား တဲ့
ေလအေဝႊ႕မွာ သိမ္ေမႊ႕လွတဲ့၊ သူတို႔ဟန္ေလးေတြကို သူသင္ေပးမယ္ တဲ့။

သူကေျပာတယ္…
အမွတ္တမဲ့ေလးေတြကို တန္ဖိုးထားမလား တဲ့
အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တမဲ့ အခ်ိန္ (အျပဳအမူ) ေလးေတြ လိုက္ဖမ္းၾကည့္ပါ တဲ့။

သူကေျပာတယ္…
တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ့ သံစဥ္ေတြကို ခံစားတတ္လား တဲ့
မဟူရာ ညဥ့္ဦးယံရဲ့ အလွတရားေတြကို၊ တစ္ညေလာက္ေစာင့္ၾကည့္ေပးပါ တဲ့။

သူကေျပာတယ္…
ကဗ်ာတပုဒ္ စာဖြဲ႔တတ္ၿပီလား တဲ့
ႏွလံုးသားရဲ့ ကာရံေလးေတြကို ခ်ေရးၾကည့္ပါတဲ့။

သူကေျပာတယ္…
သံေယာဇဥ္က်ိဳး ဘယ္ေလာက္ၿမဲသလဲ တဲ့
ခ်ည္တစ္ခင္ ေပးၿပီး၊ သူ႔အတြက္ ခိုင္ခိုင္ေလး ယက္လုပ္ေပးပါ တဲ့။

သူကေျပာတယ္…
ကိုယ္ အေဝးသြားရင္၊ သတိရေနမလား တဲ့
သူေက်နပ္ေအာင္၊ ေခါင္းတစ္ခ်က္ေတာ့ ညွမ့္္ၿပေပးပါ တဲ့။

သူကေျပာတယ္…
…

က်မေလ…
သြဲ႔သြဲ႔ေလး ယိမ္းတိုက္ေနၾကတဲ့၊ ပန္းကေလးေတြ ကိုျမတ္ႏိုးလာတယ္
ျဖတ္ကနဲ အမွတ္တမဲ့ေလးေတြကို၊ မွတ္မွတ္ရရလိုက္စုေနတတ္ၿပီ။

က်မေလ…
အိပ္ေမာက်စ ညတစ္ညရဲ႕ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းကိိုအေလးအနက္ျပဳတတ္လာၿပီ
ကဗ်ာမက် စာမက် သံစဥ္ထူလပြနဲ႔၊ ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုလဲ ဟိုေရးဒီေရး၊ ေရးတတ္ေနၿပီ။

က်မေလ…
သံေယာဇဥ္ ဆိုတဲ့ အခိုင္ျမဲဆံုး၊ အျဖဴေရာင္ ၾကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းကို လဲ၊
ေအာင္ျမင္စြာ ယက္လုပ္ျပီးစီးသြား ပါျပီ။

က်မေလ…
အေဝးေရာက္သြားတဲ့ သူ႔ကိုလဲ
တမ္းတမ္း တတ၊ သတိရတတ္ပါၿပီ။

က်မေလ…
က်မ သတိရေနပါတယ္ … သူ။

mayvelous (2nd Oct 06 – 12:37am)

ေခါင္းထဲတြင္ ေနာက္က်ီ႕ေန၏၊
ေဘးတဖက္တခ်ပ္္ နားထင္စပ္က တစစ္စစ္၊
တေနကုန္ အလုပ္မ်ားခဲ့ရေသာ မ်က္လံုးမ်ားက၊ မ်က္ေၾကာအစံုကို၊ ေျခစုန္ကန္ ဆႏၵျပေနျပီ။
စူးရွမႉကင္းမဲ့တဲ့ မွိန္တိန္တိန္မ်က္လံုးမ်ား၊ ညိဳနက္နက္ၾကီးထြားလာတဲ့ မ်က္ကြင္းေဟာက္ေတာက္မ်ား၊
အထိုင္မ်ားျပီး လႉပ္ရွားမႉ႔ကင္းမဲ့လွတဲ့၊ အရိုးအဆစ္မ်ားရဲ့ ေအာ္ညီးသံေတြကလဲ မနဲေတာ့။

လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မ်ား တသြင္သြင္စီးစင္းၿပီး၊ အေရာင္တျဖတ္္ျဖတ္ေတာက္ေနတဲ့ မွန္သားျပင္တခ်ပ္္ကို၊ စက္စုပ္ မုန္တီးစြာ တခ်က္ၾကည့္ရင္း၊ ေတာက္တခ်က္ေခါက္ကာ၊ ေအာ္ဟစ္ၾကိမ္ေမာင္းလိုက္၏။

နင္ဟာ ငါ့မ်က္လံုးေတြကို မညႇာမတာ အနိုင္က်င့္တယ္၊
နင္ဟာ ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြကို အနားမေပးပဲ၊ နာက်င္ေအာင္လုပ္တယ္၊
နင္ဟာ ငါ့ေရွ႕မွာ အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာယူျပီး၊ နင့္ကိုပဲ ဦးစားေပး အေရးထားခိုင္းတယ္၊
နင္ဟာ ငါ့ေခါင္းထဲကို အပိုင္စီးဝင္ျပီး အျမဲတေစရွိေနေစခဲ့တယ္၊
နင္ဟာ
ငါ့ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ၊
ငါ့ရဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ၊
ငါ့ရဲ့ အသိဥာဏ္ေတြ၊
ငါ့ရဲ့ စြမ္ေဆာင္နိုင္အားေတြ၊
ငါ့ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊
ငါ့ရဲ့ ရပိုင္ခြင့္ေတြ၊
အားလံုး၊ အားလံုးကို နင္အပိုင္သိမ္းသြားတယ္။ နင့္ေရွ႕မွာေပးစပ္လိုက္ရတယ္။
နင္ဟာ ငါအရြံဆံုး၊ ငါအေၾကာက္ဆံုး ေမွ်ာ့တစ္ေကာင္ ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုဆိုးတယ္။
သူမ်ားေသြးေသာက္ အသက္ရွင္ေနတဲ့ ေမွ်ာ့လိုပဲ၊
နင္ဟာ ငါ့ဦးေနာက္ေတြ၊ ငါ့အေသြးအသားေတြ၊ ငါ့အာရံုေတြ၊ ငါ့အကုန္လံုး ေဖာက္စားျပီး၊
အသက္ရွင္ေနတဲ့ ျပိတၱာတစ္ေကာင္ပဲ။
ငါဟာ တေန႔တေန႔ နင္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနရတယ္။
နင္ကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ ငါသတ္ျပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။
နင့္ရဲ့ ၾသဇာအာဏာေတြကို ငါေတာ္လွန္လို႔ လံုးဝမရခဲ့ဘူး၊
မရေအာင္လဲ နင္ငါ့ကို ၾကိမ္းဝါးထားေသးတယ္။
နင္ဟာ ငါ့အသက္ပဲ၊
နင္ဟာ ငါ့ဝိဥာည္ပဲ၊
နင္ဟာ ငါ့ရ့ဲဖန္ဆင္းရွင္ပဲ၊
နင္ဟာ ငါ့ရဲ့အနာဂတ္ပဲ တဲ့။
နင္ေသဆံုးတဲ့ေန႔ဟာ ငါကံကုန္မယ့္ေန႔ပဲ တဲ့။
မတရားဘူး၊ နင္လံုးဝ မတရားဘူး။
နင့္ကို ေကာ္ဆဲထားတဲ့ ဒီစာကိုေတာင္၊ နင့္ေရွ႕မွာ ခခယယ ခြင့္ျပဳခ်က္ရယူျပီး ရိုက္ေနရပါလား။
ငါဘယ္လိုေျပးေျပး နင္နဲ႔ မလြတ္ႏိုင္တဲ့ ဘဝပါလား။
နင့္လို ႏွလံုးသားမဲ့၊ အသိဥာဏ္မဲ့၊ ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့ျပီး အတၱၾကီးတဲ့ မိစၦာေကာင္က၊ ငါ့အေပၚမွာ လက္ဝါးၾကီးအုပ္ အႏိုင္ယူထားတာ၊ ငါရင္နာလို႔ မဆံုးဘူး။

ငါဒီေလာက္ ေအာ္ဟစ္ေနတာကို နင္ကမထံုတတ္ေတး၊ အသိအမွတ္မျပဳ၊ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတယ္။
ငါမခံနိုင္ေတာ့တဲ့ အဆံုး၊ နင့္ကို အဖံုးဆြဲပိတ္ျပီး၊ အိတ္ထဲ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆြဲထည့္လိုက္တယ္။
ကဲကြာ၊ နင္ဘာလုပ္ႏိုင္ေသးလဲ၊ ဒီေလာက္ေတာ့ ငါမွာလုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္၊ ဟင္း။

ရွဳတ္ေထြးပူေလာင္ေနတဲ့ စိတ္အစဥ္ကို၊ ခပ္တိုးတိုး ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့သီဆိုထားတဲ့၊ အလြမ္းသီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ အရည္ေဖ်ာ္ျပစ္လိုက္၏။ နင့္ရဲ့ ႏွိပ္စက္မႉဒဏ္ကို မနက္ဖန္မ်ားမွာ ဆက္ခံဖို႔၊ ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔အတြက္ ငါဒီည အိပ္စက္အနားယူု၊ အားေမြးရဦးမယ္။
ဒါသည္လည္း နင့္ရဲ႕ အမိ္န္႔ခ်မွတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ငါနာခံလိုက္ျခင္း မဟုတ္ပါလား။