Ok I’m way off! The first thing comes into my mind when I see this headline “How to use Google to get a date” was some kind of datetime function or calendar effect that google added as their new component.

How to use Google to get a date – By Robert Scoble on blogging

I was thinking what’s wrong with System.DateTime, what possibly a google date would display rather than today date or calender date or what??? Google.GetDate();?

Hmmm turns out the “date” here is not the programming date but actual date kind of date. Like:
Google.GetDate(“Gal”);
Google.GetDate(“Guy”);

Yah yah I’m way OFF!!!

က်မတို႔ွျမန္မာလူမ်ိုဳးမွာ အမည္နာမမ်ားဟာ အလြန္အေရးၾကီးေသာ ကဏၱကပါဝင္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြတင္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို နာမည္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အေလးအနက္ထားၾကပါတယ္။ လူေသေသာ္လဲ နာမည္မေသေစနဲ႔ ဆိုတဲ့ဆိုရိုးအတိုင္း၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ့နာမည္ဟာ သူ႔ဘဝအတြက္၊ သူ႔အနာဂတ္အတြက္၊ သူ႔သမိုင္းအတြက္ အလြန္အေရးၾကီးေသာ အရာျဖစ္တယ္လို႔ က်မယူဆပါတယ္။

လူတိုင္းမွာ ကိုယ့္မိဘကေပးတဲ့ နာမည္တစ္လံုးစီ ရွိၾကစျမဲပါ။ တခ်ိဳ့က မိေပးဖေပး နာမည္ကို အသက္ၾကီးမွ မၾကိဳက္လို႔ေျပာင္းတာတို႔၊ တစံုတခုေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဥပမာ – ရုပ္ရွင္၊ အဆိုေတာ္၊ နာမည္ၾကီး ျဖစ္ျခင္လို႔ နာမည္လွလွေျပာင္းတာတို႔၊ အယူအဆ အစြဲအလမ္း မ်ားေၾကာင့္ေျပာင္းတာတို႔ စသည္ျဖင့္ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။
ဒါေတြကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လူေတြဟာ သူတို႔ဘဝေလွ်ာက္လမ္း၊ သူတို႔သမိုင္း အတြက္ နာမည္ေကာင္းတစ္လံုးျဖင့္ ကမၺည္းတင္လိုေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့၊ အခုေျပာလိုတာက က်မနာမည္အေၾကာင္းပါ။ နာမည္ေပးေတာ္ေသာ က်မမိဘမ်ားရဲ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ နာမည္လွလွေလးတစ္လံုးကို က်မပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
က်မ နာမည္ ေမႏွင္းျဖဴ ပါရွင္။ က်မ နာမည္ဟာ မတိုလြန္း၊ မရွည္လြန္း၊ မရိုးလြန္း၊ မဆိုးလြန္းပဲ သိမ္ေမြ႔လွပတဲ့ နာမည္တစ္လံုးျဖစ္တယ္လို႔ က်မယူဆမိပါတယ္။

“ေမ” သည္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ ဟုအဓိပၸါယ္ေဆာင္ ၍ မ၊ ခင္၊ အဂၤလိပ္တြင္ မယ္ရီ စသည္တိုျဖင့္ုအဓိပၸါယ္တူပါသည္။
“ႏွင္း” သည္ ေအးျမ ျဖဴစင္ ႏုညံ့ေသာ ႏွင္းပြင့္မ်ားကို ေဖာ္က်ဴးထားျခင္းျဖစ္ ပါသည္။
“ျဖဴ” ကေတာ့ မြန္ျမတ္သန္႕စင္ျခင္း၊ ၾကည္လင္သန္႕ရွင္းျခင္း၊ ရိုးသားျဖဴစင္္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ အျပစ္ကင္းစြာလွပေသာ အျဖဴေရာင္ ဟုသရုပ္ေဖာ္ပါသည္။
ႏွင္းပြင့္ကေလးလို ျဖဴေဖြးသန္႔စင္တဲ့ မိန္းကေလး လို႔ဆိုလိုပါတယ္။
ဤမၽွ သိမ္ေမြ႔လွေသာ က်မ၏ နာမည္သည္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲေျပာေနၾကရသည္ကို က်မအျမဲလိုလိုဂရုျပဳမိပါတယ္္။

- နာမည္ဘာလဲ မသိဘူး
- ေမ ပါ၊ ေမႏွင္းျဖဴလို႔ေခၚပါတယ္။
- အာ…ဟုတ္ကဲ့၊ ဟိုဟာ…အစ္မ၊ ညီမ…အဲ…
- မစု လို႔ေခၚလို႔ရပါတယ္၊ အိမ္မွာ မစုေခၚပါတယ္။
- အဟင္းဟင္း…ဟုတ္ကဲ့ မစု…အင္း မစုေရ…

ဒါေလးကေတာ့ က်မန႔ဲစကားေျပာဖူးတဲ့ လူတိုင္းရဲ့ ပထမဆံုး impression ျဖစ္ပါတယ္။ က်မကို ေမ ဟုေခၚသူမ်ားသည္ နိုင္ငံျခားသားမ်ားသာ ျဖစ္ၾကျပီး၊ တခ်ိဳ႕ေသာက်မသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ့ ေခၚသံေလးမ်ားကေတာ့ … ေမပု၊ ေလးလံုး၊ ဖီဂ်ီသူ၊ ဂတံုးမ၊ ေမေမ၊ ဖြားေမ၊ မိန္းမ၊ ဆိုင္ကလံုး၊ ဖီဂ်ီဆရာမ၊ ဟိုအမ စသည္တို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။ တေယာက္ေသာ အြန္လိုင္း သူငယ္ခ်င္းတဦး ဆိုလွ်င္ က်မနာမည္ကိုေခၚဖို႔ ေဝးစြ၊ က်မႏွင့္ေျပာတိုင္း မ်က္မွန္ၾကီးၾကီးတပ္ထားေသာ ရုပ္ဆိုးဆိုး သြားေခါေခါ အိုင္ကြန္ေလးကိုသာ က်မနာမ္စားအျဖစ္ အသံုးျပဳေလ့ရွိပါသည္။

က်မရဲ့ နာမည္ဟာ သူတို႔အတြက္ ေခၚဖို႔ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲလို႔မ်ားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ က်မနာမည္လွလွကို အသိအမွတ္မျပဳျခင္ၾကလို႔မ်ားလား ဆိုတာကိုေတာ့ က်မခုထိစဥ္းစားေနဆဲပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔အေခၚအေဝၚမ်ားသည္ သာဂိ၊ စာဥ၊ သာဓု၊ ေပါက္စ ႏွင့္ ေမ်ာက္မ တို႔ထက္ အစေပါင္းမ်ားစြာ သာေသးေသာေၾကာင့္ က်မကခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ လက္ခံစျမဲပါ။ တခါတေလ “ေမ” ဟုေခၚသူမ်ားကိုေတာ့ က်မက ေက်နပ္ႏွစ္ျခိဳက္စြာျဖင့္ အျပံဳးတပြင့္ လက္ေဆာင္ျပန္ေပးစျမဲပါရွင္။

က်မ အေမက သူသြင္ေပးေနၾက အာလူးကို ဒီေန႔မွ က်မအား အျမင္ကပ္ ဆႏၵျပၿပီး ကိုယ္ဟာကိုယ္ သြင္္ခိုင္းလိုက္ သျဇင့္၊ ဗိုက္ကဆာဆာ၊ စိတ္ကတိုတိုျဖင့္ အာလူးသြင္ရင္း ထြက္ေပၚ လာေသာ အေတြးအပိုင္းအစေလးမ်ားကို ခ်ေရးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေအးစက္ မာေၾကာၿပီး၊ အေရာင္ကင္းမဲ့လွတဲ့၊ က်မရဲ့ လက္ေခ်ာင္းမ်ားဟာ…

• ကီးဘုတ္တစ္ခုေပၚမွာ သြက္လက္လ်င္ျမန္စြာ
  ေျပးလႊား ေဆာ့ကစား တတ္တယ္
• စာရြက္သားျဖဴ တစ္ခုေပၚမွာ၊ ညီညာဝိုင္းစက္တဲ့
  အကၡရာမ်ားကို ခဲသားမ်ားနဲ႔၊ ေရးျခစ္တတ္တယ္
• စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းကို က်င္လည္စြာ ေဝႊ႔ရမ္းၿပီး
  ရုပ္လံုးေပၚေအာင္ ေဆးသားမ်ားနဲ႔ ျခယ္မႉန္းအသက္သြင္းတတ္တယ္
• သိုးေမႊးခ်ည္ခင္ကို အပ္တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္
  ဒီဇိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ေဖာ္တတ္တယ္
• ဆယ္ေခ်ာင္းေသာ လက္အဆံုကို၊ စည္းခ်က္ညီစြာ
  အကြက္က်က် ယိမ္းႏြဲ႔ၿပီး ကကြက္တစ္ခု ဖန္တီးတတ္တယ္
• ဘတ္တံတစ္ေခ်ာင္းကို အနိမ့္အျမင့္၊ အတိုးအခ် လိုအပ္သလို အားသံုးၿပီး
  ၾကက္ေတာင္တစ္လံုး တဖတ္ကြင္းထဲ က်ေအာင္ ရိုက္တတ္တယ္
• လက္စစ္မ်ားကိုေကြးၿပီး ဂ်စ္ကန္ကန္လုပ္တတ္ေသာ ညီမရဲ့ေခါင္းကို
  ေဒါက္ကနဲ ျမည္ေအာင္ေခါက္တတ္တယ္
• အလြန္အစသန္ေသာ ေမာင္ကို၊ က်စ္က်စ္ဆုပ္ထားတဲ့
  လက္ေခ်ာင္းမ်ားနဲ႔ ထိုးႏွက္ကုတ္ျခစ္တတ္တယ္
• က်မအျမင္ကပ္ေအာင္ လုပ္ေသာသူမ်ားကို၊ က်မရဲ့လက္မ်ားက
  ေတြ႔ရာတုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္၍ေသာ္၄င္း
  လက္ခ်ီးသက္သက္ ေသာ္၄င္း
  လွည့္ရိုက္ရန္ ဝန္ေလးေလ့ မရွိခဲ့

ဤမွ် အသံုးဝင္လွေသာ က်မ၏ လက္မ်ားသည္
ဓါးတစ္ေခ်ာင္း၊ အာလူးတစ္လံုးႏွင့္ ေတြ႔မိေသာ အခါ…

ဓါးတစ္ေခ်ာင္း ႏွင့္ အာလူး

ဓါးတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ ဆရာမနိုင္
ပြက္ပြက္ညံေအာင္ဆိုးလွ၏။

အာလူးတစ္လံုးသြင္ ရပ္ကြက္တြင္
ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ၾကားရ၏။

အရပ္ကူပါ လူဝိုင္းပါ
အေမလာ လွည္ပါ တဆာဆာ။
အျဖစ္ၾကီးက ၾကီးသေနာ္၊
ေမာင္သာမိရဲ႔ ၾကီးေတာ္။
(Ok I don’t know where that come from.)

တစ္လံုးႏႊာ တစ္နာရီ၊ လုပ္ပါအံုး ကုန္ၿပီ
အသားထြင္သလား၊ အခြံႏႊာတာလား

လက္ကတုန္ရင္၊ ဓါးစုတ္က မလႉပ္ခ်င္
အခြံနာက မထြက္၊ ျပတ္တာက ငါ့လက္။

ဖြတ္မရ၊ ဓါးဆံုး၊ ငါ့အာလူးတစ္လံုး
ျပဳတ္လို႔ ထုေထာင္းၿပီး၊
ငပိေထာင္း လုပ္ခဲ့၏ ။ ။

French Fries လုပ္ဖို ၾကိဳးစားေနဆဲ က်မဘဝေလးပါ။

အိမ္မက္ေပၚမွ က်မရဲ႕ ကဗ်ာမ်ား (သို႔) အဆံုးအစ မရွိ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ ကဗ်ာလို႔ အမည္တပ္ခံလိုက္ရတဲ့ အပိုင္းအစေလးမ်ားပါ။
အရမ္းကြာျခားတဲ့ ခံစားခ်က္ နွစ္မ်ိဳးကို သရုပ္ေဖာ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္ရြယ္ပါ။

မင္းသိလား

စြဲလမ္းျခင္းဆိုတာ…
ဟစ္ေအာ္လို့ လွစ္ေဖၚၾကတာ ရွိသလို
နင့္ေနေအာင္ ရင္ထဲအျပည့္
တိတ္တဆိိတ္ မ်ိဳသိပ္္ၿပီး
ဆိတ္ဆိိတ္ကေလး လြမ္းေနၾကတာလဲ
အမ်ားသားေပါ့။

လူဆိုတာ အခက္သား
မေျပာဘဲ ဘယ္သိမလဲတဲ့၊
ခံစားမႈ တစံုုတရာကို
တရားသဘင္မွာ စကားပလႅင္ခံၿပီး
ေျပာရမွာလား ရွင္ရယ္…

တိတ္တဆိတ္ မင္းအၿပံဳးေတြ
ႀကိတ္ၾကည့္တတ္သူ တေယာက္ကို
မင္းတေန႔ ဖမ္းမိခဲ႔ရင္ေတာ့
ရင္ထဲက မေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြကို
မင္းတခ်က္ေလာက္ေတာ့ ရိပ္မိမွာပါ
တေပြ႔တပိုက္ ေမတၱာေတြနဲ႔
တိတ္တိတ္ကေလး ျပံဳးေနသူကို
မင္းတေန႔ေတာ့ ဂရုစိုက္မိမွာပါ ကြာ…

ေမဗလပ္(စ္)
mayvelous
20 June 06 – 11:48pm

ႏြား

လွ်ပ္တျပက္၊ ဝက္ဝက္ေခၽြဆင္း
ငါ့ ရင္တြင္း

ရက္ရက္ စက္စက္၊ သက္သက္ ခ်ိဳးသြား
ငါ့ မာနမ်ား

သတင္းစကား၊ အေမွာက္အမွားလား
ေသာက္စားၿပီး၊ ေဖာက္ျပားသလား
ငါ ေပါက္ကြဲသြား

ဒါ ေယာက်ၤား လား
ဒါ ေယာက်ၤား လား
ငါ ငိုေနမယ္ မင္းထင္သလား
ဟား

သြား
သြား
ႏြား
ထြီ ။ ။

ေမဗလပ္(စ္)
Mayvelous
25 June 06 – 1:35pm

ကဗ်ာ၊ စာေပ၊ လကၤာ ေတြဟာ ခံစားတတ္သူအဖို႔ တန္ဖိုးမျဖတ္နိူင္တဲ့ ရတနာ တခုပါဲ။ က်မကေတာ့ ခံစားခ်က္ ကင္းမဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္လို႔လားမသိ၊ တခ်ိဳ႕စာေပေတြကို၊ မနဲနားလည္ယူရပါတယ္။ ဗမာစာနဲ ေဝးေနသူအဖို႔ စာတေၾကာင္းေရးဖို႔ရာ အေတာ့ကို စဥ္းစားယူရပါတယ္။ ေရးပံုေရးနည္း ေျပာပံုဆိုပံု ေတြးေတာေဝဖန္ ေဖာ္ျပပံုကအစ အလြန္ကြာရွားလွပါတယ္။ ဥပမာ ကိုယ္ကိုကိုယ္ နာမ္စား မည္သို႔မည္ပံုေရးရမယ္ ဆိုတာကို အေတာ္ စဥ္းစားယူလိုက္ရပါတယ္။ က်မ လို႔သံုးရင္ေကာင္းမလား၊ ေမ လို႔ေျပာရင္ ေကာင္းမလား၊ နာမ္စားမပါေအာင္ လွည့္သံုးရင္ေကာင္းမလား၊ မလား၊ မလား နဲ႔စဥ္းစားေန သမွ် စာတေၾကာင္းေျဖာင့္ေအာင္ ေရးလို႔ရမည္႔ကိန္း မျမင္ေတာ့လို႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္ အေနနဲ႔ ေရးခ်င္ရာေရး ေတြးခ်င္ရာေတြး လိုက္မွပဲ ဒီစာေလး နွစ္ေၾကာင္းသံုးေၾကာင္း ထြက္လာရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ရွင္တို႔ကေတာ့ထင္မွပဲ ဒီမိန္းကေလး ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာ ေနမွန္းမသိလို႔။ ေဟာ သြားျပန္ၿပီ။ ရွင္ ဆိုတာႀကီး၊ “You” ကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ ရွင္တို႔္ ဆိုတာ ေယာက်ာၤး ကိုသံုးတာ မဟုတ္လား၊ မိန္းမ ဆိုရင္ ရွင္မတို႔ လို႔ေျပာရမွာလား၊ မဟုတ္ေသးပါဘူးေနာ္…ထားပါေတာ့ေလ…

ခုတေလာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ ေတြထြက္လာတာ ေတြ႔မိတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ Personal Diary သေဘာမိ်ဳးေလးေတြျဖစ္ၿပီး တခ်ိဳ႕က အဖြဲ႔ လိုက္ ဘေလာ့ဂ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေရးပံုေရးနည္း စီစဥ္တင္ဆက္ပံု နည္းအဖံုဖံုကို က်မ ဂရုတစိုက္ လိုက္ၾကည္႔မိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး အားက်စရာေကာင္းေအာင္ ေရးနိူင္ၾကတာေတြ႔လို႔ တေန႔တေန႔ က်မ subscribe ထားတဲ့ feeds ေလးေတြကို လိုက္ဖတ္ရတာဟာ က်မအတြက္ ေန႔ဓဒူူဝ အလုပ္ကေလးကိုျဖစ္ေနပါေရာလားရွင္။ သူမ်ား စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးေတာ့၊ က်မလဲေရးျခင္တာေပါ့ရွင္။ ခက္တာက က်မစာေကာင္းေကာင္း မေရးတတ္ျခင္းပဲ။ က်မ ျမန္မာစာကို ၇ တန္း အထိပဲ သင္ခဲ့ရျပီး ျမန္မာစာေပနဲ႔ ေဝးကြာခဲ့ရတာ ၈နွစ္ ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ က်မ ေက်ာင္းတုန္းက ျမန္မာစာကို အျဖစ္သေဘာပဲ သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ကလဲ ၇တန္းအရြယ္ ဟိုနဲနဲ ဒီနဲနဲ ဖတ္ခဲ့တာကလြဲလို႔ ဥႆုုံ နတိၱ လံုးဝမသိပါ။ စာသံ ေပသံနဲ႔ ကဗ်ာစပ္တတ္ဖို႔ ေဝးစြ၊ အနုအရြ အဖြဲ႔အနြဲ႔ေလးေတြနဲ႔ ရည္းစားစာေလးေတြေတာင္ မေရးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ က်မအဖို႔ ဗမာလို ဘေလာ့ဂ္မယ္၊ ဗမာစာ ေတြေရးမယ္ဆိုတာ အေျပာလြယ္ေပမယ့္ တကယ္တန္းလုပ္ျဖစ္ဖိုက အလြန္ခက္ခဲေသာ အရာျဖစ္ပါတယ္။

က်မဟိုအပတ္တုန္းက ္ဘေလာ့ဂ္အသစ္လးေတြကို ေလွ်ာက္ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ တခုေသာ ဘေလာ့ဂ္မွာေရးထားတဲ့ Statement ေလးေၾကာင့္ စိတ္အေတာ္ ေလသြားခဲ့ရပါတယ္။ (I mean, I’m lost for word or don’t know how to express on the subject matter. How to say that in Burmese?) ဘယ္ဘေလာ့ဂ္လဲ ဘယ္သူေရးတာလဲဆိုတာေတာ့ က်မေမ့သြားတယ္၊ သူေရးထားတာက သူဟာ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို အလြန္ နွစ္သက္ပါတယ္တဲ့၊ သူဘေလာ့ဂ္ျဖစ္ေအာင္ အားေပးကူညီၾကတဲ့ Senior Bloggers ေတြကိုလဲေလးစားပါတယ္တဲ့၊ တခ်ိဳ႕မ်ားက်ေတာ့ အေတာ္လြန္ၿပီး ဗမာလိုေတာင္ ဘေလာ့ဂ္မလုပ္ၾကေတာ့ပါဘူးတဲ့၊ က်ြန္ေေတာ့မွာ သူတို႔ ပို႔စ္တခုကို ရွိတ ဲ့အဗိဒန္နွစ္အုပ္တြဲၾကီးနဲ ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ယူဖတ္ရပါတယ္တဲ့။ သူအေကာင္းေျပာတာလား ရြဲ႕ေျပာတာလားေတာ့္ က်မ မသိပါ၊ သူေရးထားတာေလးကို က်မ ေမေမ့ကို ျပန္ေျပာေတာ့ သူကလဲ ဒါေပါ့တဲ့ ငါဆိုလဲ ဗမာလိုေရးတဲ့ ဆိုဒ္ပဲသြားဖတ္မယ္၊ နင္ အဂၤလိပ္လိုေရးတာေတြ ဖီလင္မလာပါဘူး တဲ့ရွင္။ က်မလဲဘာေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားတယ္ရွင္။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့၊ အင္းဟုတ္မွာပ၊ဲ ဗမာစာကို ေလးေလးပင္ပင္မသိတဲ့ က်မေတာင္ ဗမာလိုေရးတာေလးေတြကို ခုန္ခုန္မင္မင္လိုက္ဖတ္ေနရင္၊ တသက္လံုး ဗမာစာနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့သူတို႕အဖို႔၊ တျခားစာေတြဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ့္မိရိုးဖာသာ ဗမာစာကိုပဲ ေလးေလးပင္ပင္ ခံစားနိုင္ၾကမွာေပါ့ေလ။ အဲတာေၾကာင့္ တခါက အကိုျငိမ္းခ်မ္း ရဲ႕ ဗမာဘေလာ့ဂ္ေလးေတြဖတ္ရတာ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးအိမ္မွာ ထမင္းတက္စားးရသလိုပဲ ဆိုတဲ့အေျပာေလးကို အခုစဥ္းစားၾကည့္မွပဲ ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္ေတာ့တယ္ရွင္။

ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာၾကီးမ်ား အကူအညီနဲ က်မ ေမဗလပ္(စ္) ေဇာ္ဂ်ီဖြန္႔ေလးကို လက္တဲ့စမ္းၾကည္႔္ လိုက္ပါတယ္ ရွင္။

Thanks KoDathana (I don’t know his name), Ko Nyein Chan and all other Burmese Bloggers for their help and encouragement on Burmese Blogging. I’m still practicing. This post took me 3days (3hr/day, 1para/day) of my time. I want to write more but so tired and stopped it just like that. You bet, I’ll try again later.

Updated: Thanks so much for corrections, but I think I’ll leave it as it is for my very first post. I’ll come back later and will laugh at it. Thanks bros.

From Ko Nyi Lynn Seck
Hello Sis
May I fix some spelling for you!

Dictionary- အဘိဓါန္
Daily Activities – ေန႔တဓူ၀
Want to write – ေရးခ်င္တာေပါ႔ရွင
္
ခုံခံုမင္မင္
Traditionally – မိရိုးဖလာ

ဆရာလုပ္တယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔ေနာ္႔။ ဆရာၾကီးလည္း မေခၚပါနဲ႔။
ညီမ ဘေလာ႔ခ္မွာ Slang ေလးေတြ ေတြ႕လိုက္ရေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက် မိသြားတယ္။
ၿဖစ္ခ်င္တာၿဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္
စိတ္အေတာ္ေလတယ္
အားေပးလ်က္ပါ။

From Ko Dathana:
here are some spelling mistakes i saw…
စာတေၾကာင္း, တေန႔တေန႔ = စာတစ္ေၾကာင္း , တစ္ေန႔တစ္ေန႔ (spelling for “one” is တစ္ )
ကြာရွားလွပါတယ္ = ကြာျခားလွပါတယ္
ေန႔ဓဒူူဝ = ေန႔တဓူဝ
ေရးျခင္တာ=ေရးခ်င္တာ
ကိုယ့္မိရိုးဖာသာ ဗမာစာ =ကိုယ့္မိရိုးဖလာ ဗမာစာ
and… u should say ျမန္မာစာ instead of ဗမာစာ

Oh what do you know lol…

My craziness has been noticed by alike minded crazy people. LOL
What an honor to be acknowledged my post “The Great Determinations of Mayvelous” as “Second best goals post” by Pitts Burgh Homes Daily Blog. The best post being our very own Darren’s Goals, second best is the greatest thing for me ever.
My sincere thanks.

Seems like I should bring out more of my evil, crazy side often and let people enjoy and muse about it. Haha.
Anyway you should check out his post and follow along the links he mentioned there.
A good compilation.

I’ve learnt some new terms and terminologies in last night feed reading.

I got this new term from Korby’s Blog called: VSS Shadow Folder which I’ll be doing further research later.

Shadow Folder: is a read only copy of the tip version of all files in a given VSS project folder. It’s regularly updated.

Read a very resourceful article on Code Smells from Coding Horrors. Tell the truth, I have never heard of the usage “Code Smells” or “Refactoring” or “Coding Nose” before. Very interesting read and some good links to follow to. If you’re a programmer, you should definitely check it out.

Code Smells:
- is a jargon term used among programmers to refer to a symptom that indicates something may be wrong.
- watch for warning signs in your own code
- indicates that code should be refactored or the overall design should be reexamined.

Refactoring: is the process of rewriting a computer program or other material to improve its structure or readability while explicitly preserving.

Most intriguing (sometime annoying) thing about blogosphere feed reading is that, you got links after links from one post to another. You keep going and will never stop. One post references a few links and from those links you got some more links and on and on….You got to know where to stop and say, hey that’s enough, I don’t want to know anymore. Haha.